i’m really really REALLY having a bad bad week

WARNING: the content of this entry might be PURE whining (baka nga di might eh, THIS entry is a whiner)…

as posted in my FB, i really wanna sing (to the high heavens above, seriously) “this week’s gonna be a good week.” parang mantra lang ba. as in… kaso ang hirap hirap naman na kantahin to kung patuloy naman tinetest ang pasensya ko. i know i’m kinda irritable these past few days but OA naman yung eeffort pa ang isang tao to really pick on you.

lost atm, disallowed over-the-counter withdrawal, dreaded asthma attack, needles and injections and all sharp objects, missing messenger, “strangers”, pimple attack and pimple prickler, defective FB/net connection, illogical rules and regulations… lahat na, sabay sabay silang sumanib sa week na to. and what, we’re only half-way through it (can’t imagine what will happen in the next 5 days). and i’m really really pagod na. seryoso.

ayaw ko ng ganitong feeling. ang bigat bigat. and just as i thought, may kasunod na akong katangahan na ginawa.. i left my phone. my gosh!!! my effing phone. and my comb! kamusta naman ang buhok ko na may sariling buhay?!?!

Bro naman, hinay hinay lang po. di na po kaya ng iyong abang lingkod. ang baga, remember!

on getting stranded

una sa lahat, gusto ko lang batiin ang sarili ko ng “maligayang pagbabalik!” almost a month na ata akong namahinga sa mundo ng mga blogista. pero ngaun, dahil alas 7 pa lang ay nandito na ako sa office (at masyado akong nagmaganda at tinapos ko na ang TAMBAK na trabaho), naisipan ko na bumisita sa aking espasyo (pasok, ronda patrol! hehe.. ).

sa nagdaang mga araw, madaming kakaibang pangyayari ang dumating sa buhay ko. isa na jan ang pag-uwi ko sa aming munting kabukiran (ahihihi! inangkin ng bongga eh! ) na may dalang grasya, este, isang nilalang na malakas ang loob na sumama sa amin. hehe (enter kilig giggle here)! anyway, kaya kami napauwi eh dahil na din sa kaarawan ng aking father earth na sadya namin pinasama ang loob for 2weeks - sa pamamagitan ng di pagsagot sa texts and calls nya at ang pagddrama na nakalimutan kung ano ang meron sa aug. 23-, para mas effective ang aming “tsuprise” beeday parteeh! in fairness, nakita naman namin na natuwa ang aking ama ng inambush namin sha - sa firing range. at dahil andun na ang pagkakataon, eh di nagfiring na din kami. hehe! 1st time ko na pumutok and the adrenaline rush, OA! at dahil sa OA na adrenaline rush na yan, naipit pa tuloy ako at duguan na naman (na pinatibay naman ang loob ko sa pagsabi na “badge of courage and bravery” naman ang sugat at dugo na un; which is pinaniwalaan ko din naman. hehe! ). at ang isa pa sa pinakapanalo sa lahat ay ang pagrenta ng isang DAMBUHALANG videoke machine. dambuhala kasi kinakailangan pa shang bitbitin ng 6 na mama (as in mama talaga) para lang maipasok sa bahay. at sympre, ang kainan portion na talaga namang inaabangan ng lahat. hehe! at sympre, pagkatapos akong/kaming patikimin ng sarap at kaligayahan, kalungkutan naman ang sumunod dahil uwian time na. oh well, hintay ulit ng pagkakataon na makauwi. hahay!

at dahil uwian na nga, balik trabaho na naman. at muli na naman akong napadeport sa baguio ng isang linggo. at sa (katangahan) katalinuhan ko, sa lahat ng pwede kong maiwan eh ung jacket ko pa. kamusta naman ang baga ko. ;) hehe!

at opkors, dito na po magsisimula ang kwentong “stranded” - ang aking paglalakbay ddduuunnn pa sa dakong norte (sana may isang malaking smiley icon here, para un ang aking ilalagay. pero wala eh, so ngiting simple na lang). the trip there was nerve-wracking as i dnt know what to expect. yeah, i’ve met “them” and actually “hang-out” with them several times but to actually share one roof with them… hhmmm. but apparently, my “fear” was unnecessary. they were as warm as ever. and my fave part was when one uncle called me by “that” name. haha! honestly, it was funny (and tita, thanks for the blouse. )! the trip gave me my several firsts; first traditional/cultural wedding, first rice-wine drinking spree, walkathon sa gitna ng palayan, “hill”-climbing, duck-eating, at madaming madami pang first. but ang pinaka-”memorable” sa mga first na yan ay ang pagiging stranded at ang magstay sa bus ng bonggang bongga habang tinatanaw ang napakahabang pila ng buses, trucks, at kung ano2x pa. at habang tinatanaw ko sila ay naisip ko, “kamusta naman ang opisina, malamang umiikot na mga utak ng mga tao na nandun dahil sa kinasasadlakan ko.”

at sa muli, naisip ko, dapat di na lang kami nagpumilit na bumiyahe pa-Manila. parang ganun din naman. at least kung nagstay pa kami, yumaman pa ng konti ang isawan dun dahil para akong hayuk na nilalang na ngayon lang nakatikim ng isaw.

now i’m back. and i’m forced to face the piles of “mess” i’ve left behind. hehe! at isa na dun ang hinayupak na photo recovery program na yan. so please, kung may nagbabasa po ng blog ko na medyo techie, pahingi naman ng full version ng PixRecovery (sa totoo lang, nagmamakaawa ako). hehe! tsalamat!

at dito na muna magtatapos ang aking kwento. bilang balik sa pagiging empleyada ang inyong abang may-akda.

alone - sa petsa na 11

not that i’m super bothered. actually, mas bothered pa yung taong nagpaalala sa akin na 11 pala today. oh well… guess i have to be alone on this day.  

and what better thing to do when you’re alone?! eh di surf the net! kahit na OA naman sa bagal ang connection ko for the past few days, eh okay lang. i’m currently updating my FB account and then i came across this pic of me and my fwends taken last August 9, 2009 at Jollibee, Don Antonio, Q.C. sheer happiness and uberly blessed. to Gogolosh, thankies so mucho for the opportunity to come as one, to give back to our young friends - and for making each of us feel that truly, we are blessed, in so many ways.

frustrated pole dancer AC, blessed noelle, extra piglet aka duchess, teacher nheng, super duper mega uber super fwend che, ultra glam gal amae, and happy gny

—————————————————————————————————

“hard to let go of the wall; beautifully and carefully constructed to withstand storms; to guard the fortress from the enemies that want nothing but to bring you down on your knees; but then something came along - stronger than any machine on Earth; and all it took was a simple and gentle touch, and the wall - the indestructable wall - began to crack.” - wallcracker09

——————————————————————————————————————————————-

paano ka ba magpapasalamat sa mga ngiti na ibinibigay para simulan ang isang bagong umaga? o sa mga titig at nangungusap na mata na nagsasabing “dito lang ako, at iniisip kita.”? o sa mga malalakas na brasong kayang umakay sa gitna ng baha at sumangga sa mga pana na nais pumukol sayo? o sa mga kamay na laging nakaalalay sa bawat pagtawid sa masalimuot na daan? o sa katahimikan na ibinibigay para lamang humupa ang mga rumaragasang emosyon na bumabalot sa buong pagkatao ng isang nilalang? paano nga ba?!

Charity Charity Charity : Isang Hirit Bago -splak-

hihirit lang muna ako ng isa.

sa totoo lang, pagod na pagod na ako at antok na antok bilang para akong trumpo ngayong araw na to. pero hindi ko pwedeng palagpasin ang moment na ’to. gusto ko lang ishare - NAKADAUPANG PALAD KO NA SI CHARITY! at sobrang nakakatuwa. iba ang feeling talaga pag nakita at nakasama mo si charity.

ngunit, sino nga ba si CHARITY?! ang daming naghihintay… so ito na, ito na si charity…… (drum roll please…)

pinagtagni-tagning pangyayari

 sa sobrang busy ng nakaraan na araw, di ko namalayan na tapos na ang unang linggo ng agosto. madaming bagay ang nangyari at nagdaan… may nakakalungkot, may nakakatuwa… may nakakaasar, may nakakataba ng puso…

1st stop, august 1. sa araw na ‘to, ginugunita ng pamilya ko ang kaarawan ng aming bunso, ang aming “baby” (a term he really hates to hear. hehe! ), ang aming nag-iisang “baby” boy, si Francis Augustos (haha! antot! ) aka Dandie. nung baby pa shang literal (18yrs ago. ), napakacharming at napacute nyang nilalang. maputi, ang kinis ng kutis at ang ganda ng hurr. ewan ko ba kung bakit naging mamaw bigla to. haha! anyway, labyu, baby! ate’s coming home, very very soon! can’t wait to hug and kiss and do “kiliti” session with my baby boy again.

sa araw din na ito, burtday din ng aking fwend na si anna banana. and pasensya na tsong, kung di ako nakapunta sa “Isip Bata” event, alam mo naman kung bakit. at bilang isa ding dakila at ulirang (naks! ) empleyado, work first before pleasure ang drama ko nung araw ng Isip Bata. Anyway, I know you guys had a blast (naman, kelan ba hindi, di ba?! ). From the bottom of my puso (ahihihi!), happy happy happy birthday! May He continue to bless you (and your family). At sana, eh may dumating ng mag-aalaga sayo at di yung ikaw ang nag-aalaga lagi (amae, sounds familiar ba!? ). At naman ha! napakasaya nga naman ng gabing iyon, punong puno ng mga eXs. San na si Y at si Z? hehe! labyah tsongs (ccchhheeessssyyyy!!!!!).

at syempre, birthday ng bago kong kaibigan. i had fun, and salamat sa inyo (kilala nyo na kung sino kayo. ) for making me feel comfortable, at sa pagwelcome sa akin sa inyong tahanan.

Familia Zaragoza 2.0

The girls with the birthday girl

Asst. ng Chef, kaya oiliness to the nth level.

(at sympre, ang araw na ito din ang kamatayan ng ating Yellow Lady. May she rest in peace. )

As usual, ang weekdays ko ay punong puno. Literal na nasa pantry na ako nagoopisina para lang makapagconcentrate at wala ng tayuan. hehe!

at syempre, ang aking pinakaaabangan (aside from birthday ng aking minamahal na pinsan/inaanak at ng aking favorite na tito, Kuya Varil), ay ang aming pagsasama ni “Charity.” Hehehe! kaya ito naman, todo kayod ako sa pangangalap ng funds. ahihihi! so far, ito na ang bunga ng aking mga (pang-haharass) pangungulit. hihi!

ang saya! di ko mapigilan na mapangiti habang naglalaro sa isipan ko ang paggrocery ko pa ulit para kay “Charity.”

tuloy, naalala ko ang mga “anak” ko sa tandang sora. mga batang paslit na tumatawag sa akin ng “mama.” hehe! ang saya! miss ko na ang aking 2 supling. hmmm… makabisita nga.

hihinga lang ;)

unang una, paumanhin po sa mga ka-blog ko. kung mapapansin nyo, may pagbabago sa blog ko. isa na jan ang kinakailangan ko munang imoderate ang mga comments nyo. last weekend, nagmistulang forum site ang blog ko. para kay bitterako, di kita kilala (hihi! ), pero salamat. para naman sa iba, i hope you’re doing great today.  kay chikadorangintrigera, moderator!? hehe! pangalawa, wala na muna ung aking blogger’s corner. hehe! protection mode muna ang inyong abang lingkod. pulis pangkalawakan!

anyway, happee burtday pala sa aking ultra-glamorous fwend na si amae. i dnt know if i could join you later, though i really need to have a break. aside from the fact na namiss ko na ang pagiging bruha ninyo (hehe! di ako kasama, BAIT ko eh.. ). but then again, nasa matinong side pa naman ang pagiging bruha ninyo (hehe, o sige na nga, NATIN na.. ), so kaya pa (then it suddenly hit me, i miss elbi lyf kung saan ang mga normal na tao ay ung mga totoo - extension na ng bahay ang buong campus, at ang mga cono ay pinapako sa krus, este, wala lang, nagiging normal na lang din sila. bwahaha! ). Wag lang sumayad ng husto mga sapak natin ha!? mahirap na, madadagdagan na ang mga kliyente ng mga taga-mandaluyong loob. bwehehe! though seriously, miss ko na kayo.  

can’t wait for that charity event. hehe! will be there kahit na may posibilidad na may witch akong makatagpo. i’m confident that with you guys around, i’ll be safe. bwehehe! 

so mga tsongs, kahit na nadagdagan na naman ng isang guhit ang ating mga edad, don’t worry. ika nga, nasa kalendaryo pa naman tayo. kung lumagpas na, may thermometer pa… at sympre, may lotto pa. hehe! isama na din ang bingo. bwehehe! wag na lang pansinin si cristina na ang tanging nagbibigay ata ng kasiyahan eh ang pagtira sa singlehood club natin. ahihihi! at least kung maging singol poreber man tayo eh, poreber kagandahan naman ang drama natin.

  

gogolosh and piglet (keke, ac, piglet, and burtday gurl, mamae!

cris is back! ;)

kagabi, habang ako ay nasa kalagitnaan ng aking (paglalandi) pagmumuni muni, ako ay nakatanggap ng mensahe na talaga namang di ko alam kung ikatatawa ko o (magiging sanhi ng pagiging kriminal ko o isusumpa ko ang mga hayup na mga lalakeng nagpahirap sa akin kaya ako ganito ngayon) ikaiiyak ko kasi… wala lang, ikaiiyak ko lang.

AC: Sabi ni cris pagdating daw ng panahon magyayakapan na lang tayong 3 nila amae at nakaupo sa isang bench. at babalikan facebuk status natin na di na nabago, single poreber.

AKO: Sbihin mo kay cris, parehas lng kamo tau ng kapalaran. sha dn, 1 araw, mttagpuan nya ung sarili nya n ngiilusyon n may ngkkagusto s kanya. at maiisip nya na lng, “sana ngng mataas n lng din standards ko katulad nla ate anna, maiintindihan ko p kung bkt singol ako ngaun.” haha!

kalowkah di ba?! akalain mo bang kahit na ang super-dooper-mega-over na kasambahay nina AC ay (napakagarapal at napakasahol) naisip pang ibato sa amin yan (kaya Lord, dinggin mo na kami ha?! ibigay mo na ang karapat-dapat sa amin. haha! sana naman eh poreber nd eber na! )
————————————————————————————-
(translation provided)
JEL: Gurl, do you still have a bf?

AKO: Why, may ibibigay ka ba? haha!

JEL: May friend ako, type ka nya. He wants to date you.

AKO: How come he knows me? Do I know him?

JEL: You’ve met him already. He’s married gang, you wanna go for it?

AKO: married?! na naman?! haha! wait, what kind of a married man is he, married na hiwalay or married na naghahanap lng ng landian portion?

JEL: i dnt knw, maybe chickboy lang talaga. he’s vp for cards for (name of bank) etc. you want me to give him ur no.?

AKO: wag na gurl, i’m so over married men.
————————————————————————————–

THE END

long overdue post

my baby turned turned 1 last july 16. as a gift, i bought her a new comb and her own cheeseburger meal (and ate may/zaq brought home her very own t-bone steak. yum yum! ). as usual, she was her jolly self, but i sensed that there’s this kind of loneliness in her eyes (yup, i can feel it. i just look at her eyes and i know how she really feels). maybe because i don’t have the time to play with her anymore. or maybe because im so grumpy, i could not cuddle her as much as she wants me to (or rather, cuddle her as much as before). but it doesn’t mean that i don’t love her anymore (because of something. hehe! ), it’s just that i don’t have time and strength left when i’m home. 

wish i could dictate the phase of my life now, so that i could be the master and in full control of my time. unfortunately, i can’t and don’t have this privilege at this moment.

for you my baby, my very own Duchess, happy happy birthday. you made my life a lot better. mommy will always love you, no matter what (kahit na lagi tayong nag-aaway coz you always want to go outside, or dahil masyado ka ng malakas that i always end up with pasa all over my legs). promise, i will cuddle you as long as i could. love you so much my baby Duchess! mommy’s coming home and will give you lots of hugs and cuddle time!

playtime with my baby Duchess.  

don’t mess with her….

meet my new toy… my new source of joy and excitement… the one thing that stimulates my brain every minute of the day… the one thing that makes my nerves tingle every time i think of it…

can’t wait to get out of this room and actually enjoy the firing range.

bwehehe! nagalit naman ang aking trainor bilang dapat daw ay di tinitilt ang head. oh well, better luck next time. haha!

bwahaha! AC, ito na lng gamitin for mass cremation!? bwehehehe!

when i’m feeling blue…

how can you asked me to have faith in you kung ikaw nga itong walang “faith” sa akin, sa kakayanan kong umintindi at tumanggap ng mga realidad ng buhay?!

naniniwala ako na bago pa man pumasok ang isang tao sa kahit anumang uri ng relasyon, dapat nakalatag na lahat ng baraha, lalo na kung ang mga baraha na to ay importanteng sangkap/bahagi sa relasyon na itataguyod nyo. kung umayaw man ung other party, that’s the consequence you have to deal with, and at least you want to enter a relationship with honesty as your basic foundation.

mali ba ako to expect this much from people na nakakasalamuha ko? di ako perpekto pero as much as possible, i wanna keep it real. kasehodang malaman ng taong yun ultimo detalye ng pagsshave ng legs ko. kasi parte yan ng pagkatao ko eh. isa yan sa component na bumubuo sa VAN na gusto ng taong yun na makasalamuha, makarelasyon.

naalala ko pa nung nagaaply ako sa current trabaho ko, inamin ko na di naman ako kagalingan magsulat. palyado pa nga grammar ko (wish ko lang eh miminsan lang mangyari to. in fairview, wala pa namang bonggang reklamo boss ko. ). kung di man ako natanggap nun eh di hindi. katotohanan lang naman ang sinabi ko, at mas mahirap naman na kinuha ako dahil pinamayagpag ko na perpekto akong nilalang na kayang makipagsabayan kina Jessica Zafra pero hindi naman pala.

anyway, i’m just utterly disappointed and frustrated, and yes, angry… kasi feeling ko napaka-unfair na nga na tinago/wnithheld yung isang napaka importanteng impormasyon sayo, un pang bibigyan ka ng rason na kaya lang nagawa yun kasi takot ang isang nilalang na mawala ka dahil sa malalaman mo. eh sira pala tuktok mo, unang una pa lang, bagsak na eh… wala ng pagtitiwala na dapat laging sangkap sa relasyon/partnership o ano pa man yan.

hay, makasinghot na nga ng pampaluwag ng dibdib at lalong lumalala ung ubo ko at sipon dahil para na namang nilalapirot puso ko. masyado akong apekted dito, baka isipin nyong nangyari nga to sa akin. ahihih! bwiset!